امروز 25 آبان برابر با 16 نوامبر روز جهانی بردباری است. در بخشی از پیام بانکیمون دبیرکل سازمان ملل به مناسبت این روز آمده است: "...بردباری به معنای بیتفاوتی و یا پذیرش زورکی و همراه با دلخوری دیگران نیست. این مفهوم، سبکی از زندگی بر پایهی درک متقابل و احترام به دیگران است."
محمدرضا باطنی واژه tolerance را به "رواداری، مداراٰ، تساهل، نرمش؛ تحمل، شکیبایی، بردباری و طاقت" ترجمه کرده است. دلیل نامگذاری چنین روزی، جلب توجه جهانیان بر شکیبایی و نرمش به عنوان شرطی ضروری برای صلح، دموکراسی و توسعه پایدار است.
بانکی مون خوب این معنا را توضیح داده است؛ بردباری سبکی از زندگی است در کنار سایر سبکهای زندگی؛ در کنار سبک خشونت، سبک طمع، سبک انزوا یا خیلی از سبکهای دیگری که در آدمهای اطرافمان میشناسیم؛ وقتی میخواهیم مهمترین ویژگی فردی را توصیف کنیم، اولین صفتی که برای توصیف او استفاده میکنیم، احتمالا به سبک زندگیاش خیلی نزدیک است؛ فلانی آدم عصبیای است؛ بهمانی از صبح که بلند میشود تا شب به فکر این است کلاه سر کی بگذارد و کلاه از سر کی بردارد؛ یکی دیگر همیشه توی خودش است؛ آن یکی خیلی صبور و مهربان است؛ دیگری همهاش در حال مراقبت از دیگران است... بردباری و نرمش هم میتواند به همین ترتیب تبدیل به سبکی از زندگی روزمره بشود؛ فقط فرقاش با بعضی از سبکهای دیگر این است که تمرین زیاد لازم دارد و به درجهای از پختگی فکری و روحی و تسلط بر نفس نیازمند است؛ ساده نیست کسی نرمش و مدارا را وارد جزئیترین امور زندگیاش بکند و به آن متصف بشود.
بردباری به معنای بیتفاوتی نسبت به دیگران یا پذیرش اجباری آنها نیست؛ این معنا کاملا بر پایهی درک و احترام متقابل نسبت به دیگران بنا گذاشته شده است. فکر میکنم از همین منظر است که گفته میشود لازمهی توسعهی پایدار و دموکراسی است؛ مواردی مثل آزادی بیان که از پیشفرضهای دموکراسی در نظر گرفته میشود، باید با قیدی با معنای بردباری و نرمش، دارای چارچوب مشخص بشود. معنای دموکراسی این نیست که هر کس با ادعای آزادی بیان به خودش اجازه بدهد به دیگران توهین کند و اگر هم کسی اعتراضی کرد بگوید آزادی بیان به معنای این است که هر کسی هر چی دلش خواست با هر لحنی و ادبیاتی و به هر کسی بگوید. آزادی بیان در ساختاری دموکراتیک، شرط "احترام به دیگران" دارد؛ شرط نرمش و شکیبایی در مقابل کسانی دارد که مثل ما فکر نمیکنند، به چیزهایی که ما معتقدیم، معتقد نیستند و مثل ما عمل و رفتار نمیکنند. آزادی دادن به کسانی که اهل تساهل و رواداری نیستند و با چماق آزادی بیان هرگونه خشونت کلامی را روا میدارند، ظلم در حق دیگرانی است که فرض احترام و درک متقابل را بنیان جامعهای سالم میدانند.
منتشر شده در نیمنما
محمدرضا باطنی واژه tolerance را به "رواداری، مداراٰ، تساهل، نرمش؛ تحمل، شکیبایی، بردباری و طاقت" ترجمه کرده است. دلیل نامگذاری چنین روزی، جلب توجه جهانیان بر شکیبایی و نرمش به عنوان شرطی ضروری برای صلح، دموکراسی و توسعه پایدار است.
بانکی مون خوب این معنا را توضیح داده است؛ بردباری سبکی از زندگی است در کنار سایر سبکهای زندگی؛ در کنار سبک خشونت، سبک طمع، سبک انزوا یا خیلی از سبکهای دیگری که در آدمهای اطرافمان میشناسیم؛ وقتی میخواهیم مهمترین ویژگی فردی را توصیف کنیم، اولین صفتی که برای توصیف او استفاده میکنیم، احتمالا به سبک زندگیاش خیلی نزدیک است؛ فلانی آدم عصبیای است؛ بهمانی از صبح که بلند میشود تا شب به فکر این است کلاه سر کی بگذارد و کلاه از سر کی بردارد؛ یکی دیگر همیشه توی خودش است؛ آن یکی خیلی صبور و مهربان است؛ دیگری همهاش در حال مراقبت از دیگران است... بردباری و نرمش هم میتواند به همین ترتیب تبدیل به سبکی از زندگی روزمره بشود؛ فقط فرقاش با بعضی از سبکهای دیگر این است که تمرین زیاد لازم دارد و به درجهای از پختگی فکری و روحی و تسلط بر نفس نیازمند است؛ ساده نیست کسی نرمش و مدارا را وارد جزئیترین امور زندگیاش بکند و به آن متصف بشود.
بردباری به معنای بیتفاوتی نسبت به دیگران یا پذیرش اجباری آنها نیست؛ این معنا کاملا بر پایهی درک و احترام متقابل نسبت به دیگران بنا گذاشته شده است. فکر میکنم از همین منظر است که گفته میشود لازمهی توسعهی پایدار و دموکراسی است؛ مواردی مثل آزادی بیان که از پیشفرضهای دموکراسی در نظر گرفته میشود، باید با قیدی با معنای بردباری و نرمش، دارای چارچوب مشخص بشود. معنای دموکراسی این نیست که هر کس با ادعای آزادی بیان به خودش اجازه بدهد به دیگران توهین کند و اگر هم کسی اعتراضی کرد بگوید آزادی بیان به معنای این است که هر کسی هر چی دلش خواست با هر لحنی و ادبیاتی و به هر کسی بگوید. آزادی بیان در ساختاری دموکراتیک، شرط "احترام به دیگران" دارد؛ شرط نرمش و شکیبایی در مقابل کسانی دارد که مثل ما فکر نمیکنند، به چیزهایی که ما معتقدیم، معتقد نیستند و مثل ما عمل و رفتار نمیکنند. آزادی دادن به کسانی که اهل تساهل و رواداری نیستند و با چماق آزادی بیان هرگونه خشونت کلامی را روا میدارند، ظلم در حق دیگرانی است که فرض احترام و درک متقابل را بنیان جامعهای سالم میدانند.
منتشر شده در نیمنما
